EL TREN DEL RÍO MIÑO.

Imagino que a una gran parte de los humanos nos ocurre lo mismo, después de  permanecemos largas temporadas lejos de nuestro origen, afloran los recuerdos.
En esta ocasión,  una canción de un autor gallego,  Andrés do Barro, es el mejor resumen a lo que voy viendo a la llegada a mi tierra.

O tren que me leva pola beira do Miño
me leva e me leva polo meu camiño,
o tren vai andando pasiño a pasiño
e vaime levando cara o meu destiño,
alguén pode ser que me espere na estación
a terra da felicidad.

Todo que sexa amor e paz
cando o farei, eu o verei
coa miña moza no meu la a ar.

O tren que me leva camiña e camiña
vai botando fume e corre pola vía,
o frío vai feito un mar de ledicias
no tren pouco a pouco, volto a miña Galicia
pasei moito tempo sen estar lonxe de ti,
no te creas descoidar.

Falando coa xente pola maian
escoitarei, e saberei,
o que pasou polo meu la a ar..